POEM

बिहान उठ्नेबित्तिकै श्रीमतीको आवाज,“उठ न है, मोबाइल छोड, के हो यो लाज?”म भन्छु—“अझै पाँच मिनेट, सपना मिठो थियो,”उनी भन्छिन्—“सपना होइन, […]

प्रभुको अनुग्रहले म बाँचेको मान्छेप्रभुको प्रेमले म बाँचेको मान्छेप्रभुको रगतले म बाँचेको मान्छेप्रभुको मृत्युले म बाँचेको मान्छे प्रभुको त्यागले म

पोखराको रमिता, बहिनी सविता अनि मेरो कवितापोखरामा त साच्चिकैको रमिता पो रहेछयही रमितामा सबैले भन्ने कविता पो रहेछपाईलट बहिनीको नाम

राजनीति गर्छु भन्नेहरु हुदैछन् अब चालु,तर सबै ठूलाठालु, कसैको छैन भ्यालु,कर्णाली भोकै, गफाडीले खाए आलु,झण्डा बोकेर दौडे धोखा खाईन्छ,बरु काम

झिसमिसे उज्यालो परिगो कोशीमा केटा गईगोमाछी है परे जालैमा, आशिषै परे अनिकालैमाजिन्दगी यस्तै बित्दैथ्यो, यात्रा अघि बढदैथ्योत्यसरी सुखी के हुनु,

जीवनका बाटाहरू काँडाले भरिए पनि,हरेक चोटले नयाँ पाठ सिकाउँदै जान्छ,अँध्यारोपछि उज्यालो अवश्य आउँछ। थाकेर पनि पाइला रोक्नु हुँदैन,असफलतासँग कहिल्यै डराउनु

बुबाको काँधमा बसेर आकाश हेर्ने छोरी,साना साना सपनाहरूमा संसार बुन्ने छोरी।हात समातेर बाटो देखाउने बुबा,मायाको छायाँमा उज्यालो दिने बुबा। छोरीको